Una mayoría de esta población, anota Quehacer, “está integrada a un estilo de vida colectivo: comen, hacen las faenas, hacen ejercicios militares y actividades políticas en común” (67).
Raucana, a diferencia de otros pueblos jóvenes de Lima no fue victima de aquellas organizaciones inescrupulosas que han hecho de la miseria un negocio rentable con grandes utilidades económicas y políticas.
Cientos de organizaciones no gubernamentales (ONG), millonariamente financiadas desde el extranjero, además de instituciones internacionales como Caritas, Ofasa (Agencia para el desarrollo y Recursos Asistenciales de la Iglesia Adventista), AID (Agencia para el Desarrollo Internacional) y otras que tienen sus sedes en los países ricos, han convertido a las poblaciones pobres que rodean Lima en masas mendigantes, carentes de dignidad propia, que tienen que arrastrarse por una ración de comida o canjear un pedazo de pan por un voto electoral. Si
en otros pueblos, se estableció la mendicidad y las acciones asistencialistas como norma y conducta, en la población de Raucana la situación fue completamente diferente. En este pueblo se privilegio el trabajo colectivo, la solidaridad, la disciplina y la iniciativa para resolver los problemas de la pobreza y la escasez. Se aplicó normas internas de producción y de distribución comunal auto sostenida sin intervención del Estado ni de organizaciones de caridad pública. La prensa y el gobierno la sindicaron muchas veces como “Comité Popular Abierto” de Sendero Luminoso y ello sirvió para facilitar los planes militares y de represión contra esta población. La misma Comisión de la Verdad y Reconciliación (CVR), tan adversa a la guerrilla, ha admitido que la presencia de los maoístas en este terreno, en términos sociales y de organización, fue altamente positiva para la población. “El PCP-SL no sólo se preocupó de las acciones defensivas contra el desalojo, sino que organizó
casi todos los aspectos de la vida diaria de los pobladores y respondió a sus expectativas para desenvolverse frente a los retos cotidianos con relativo éxito. Más aún, a diferencia de las habituales invasiones y de los traficantes de terrenos, los senderistas establecieron relaciones de confianza con los pobladores” (68).
Si la mayor parte de los 6 o 7 millones de habitantes pobres que rodean Lima, sufrían (aun no acaba este sufrimiento) escasez de agua y tenían que recurrir a los negociantes y traficantes del líquido elemento, la gente de Raucana buscó el agua bajo el suelo donde habían construido sus casas pobres. Organizaron grupos de trabajadores incansables que con lampas y picos hicieron profundos huecos en el suelo. A 20 metros bajo tierra encontraron enormes reservorios de agua que les sirvió para el uso cotidiano, y además para los cultivos de legumbres y otros productos agrícolas para la alimentación cotidiana. Con el esfuerzo propio construyeron pozos de agua en cada perímetro de la ciudad, y se dotó de agua suficiente a la población. Se organizó el trabajo social, y se instituyó jornadas laborales para todos los ciudadanos (dos o tres horas por semana). El trabajo comunal se realizaba en los huertos, jardines, parques y otras instancias en beneficio de la población. Con
el trabajo voluntario y por turno se construyeron escuelas, caminos y otras obras que servían para el bien común. Los dirigentes y líderes populares de Raucana no tenían ninguna ventaja de carácter personal, y
nadie se enriquecía ni sacaba provecho del bien común como sucede en las instituciones asistencialistas cuando se implantan en los pueblos jóvenes. Gran parte de la alimentación de este pueblo provenía de la producción agrícola en los huertos comunales, cuyos sombríos estaban tratados con métodos biológicos sin ningún ingrediente químico Se construyó una red de modernos y grandes posos higiénicos (silos) que resolvieron el problema del desagüe, de higiene y salubridad. “El trabajo en estos espacios productivos también se realizaba por turnos
controlados a través de padrones levantados en cada sector. La central había planificado incluso lo que debía sembrarse. La etapa de las ollas comunes fue quedando atrás y empezaron a organizarse los comedores comunales, uno por cada sector, donde se destinaba todo lo producido en las áreas agrícolas. Nada se vendía, y todo era destinado a los comedores. Al inicio, se usaban latas de aceite vacías para que las mujeres cocinaran y los hombres recolectaban leña para los fogones;
poco a poco cada sector empezó a organizar actividades para la implementación de los comedores y cocinas…Pese a lograr altos niveles de autosubsistencia, Raucana no podía satisfacerse de otros productos de primera necesidad (arroz, azúcar, aceite). Además, no siempre lo sembrado pudo ser cosechado de manera exitosa” .

9 comentarios:
sendero los genocidas paranoicos? aupa MRTA
"sendero los genocidas paranoicos?"
Putakume pro-inperialista.
"Sendero luminoso" ez da existitzen, sorkuntza mediatikoa da
GORA PCP !!!!
Aupa lagunok!
Peruko Iraultzari buruzko eztabaida bat egin daiteke blog honetan? Erran nahi baitut, PCP eta MRTA erakundeen praxiari buruzko bilan historikoa bat, balantze serio bat, gaur egungo egoera...
Niri biziki interesatzen zait hori egitea. Garai batean PCPk argitaratutako liburua irakurri nuen, "Guerra Popular en el Perú" eta harriturik gelditu nintzen marxismo-leninismo-maoismo-pensamiento Gonzalo bezalko esaldiekin. Bainan aldi berean Herri Gerra Iraunkorra (erdaraz Guerra Popular Prolongada) eramaten zuten, eta Herriaren babes handia zuten. Gero, zer gertatu zen? dena errepresio basatiari leporatzen ahal zaio? Eta MRTA? Zertan zen eta zertan da? Azken ekintza tamalgarri hura zer izan zen?
"Genocidas paranoicos" irakurri dudanean goragalea izan dut. Gogoan ditut PCPko presoak, Peruko espetxean nola izan zen sarraskituak izan modu basatian... Sozialdemokrazia genozida eta paranoikoa erratea bai dela egokia, presoak gupidagabe hiltzen zituzten bitartean "Internazional Sozialista" delako txiringito inperialistak bere bilkura egin baitzuen Liman.
Eztabaida, datuak, arrazoiak, argumentuak, eta batez ere, iraultzaileei errepetua eta begirunea, nahiz eta ez ulertu, nahiz eta ados ez egon, nahiz eta urrun sentitu... iraultzaileen alde beti, eta zapaltzaileen kontra, are betiago!!!!
Aupa Fermintxo !
Beste eguneko zure eztabaidakide maoista naiz !
Bilana guk hemendik egitea oso zaila, baina elementu batzu :
-Iruditu zitzaidan iraultzaile eta komunisten definizioen ñabardura ezberdinak maite zenituela, maoistek bederen ezin zehatzkiago azaltzen dute beraien ideologia ! Kasu honetan, marxismo-leninismo-maoismoa, Abimael Guzman "Gonzalo"-k Peruko errealitatearen arabera egin zituen ekarpen eta moldaketekin. Hots, "Gonzalo pentsamendua", Peruko marxismo-leninismo-maoismoa da.
-Bere atxiloketa 1992an oso kolpe gogorra izan zen, ondotik izan baitziren "Bake gutun" faltsuak, LOD-aren (Eskuineko Ildo Oportunista) garapena (MOVADEF...), zatiketak, besteak beste Artemio-ren erreformismo armatua (LOD armatua)...
Hala ere, PCPk bizirauten zuen, nagusiki VRAE eskualdean.
Gaur egun gauzak hobeto eta hobetzen doaz dirudienez, azken hilabetetan bereziki. Alde batetik, Artemio atxilotua izan da eta bere taldea lehertu da. Dirudienez PCPk bere eremura 200 bat kide igorri ditu, Alderdia zabaltzeko asmoz.
Ekintza armatuen gorakada handi bat gertatu da azken hilabeetan, militarrek humiliazioak jasan dituzte, eta PCPk base militarrak erasotzen segitzen du.
Ekintza horien ondorioz Humala-k Defentsa ministroa eta beste kargudun batzu bota ditu, "larrialdi egoera" jarria izan da eskualde askotan, eta gobernua berriz hasi da "autodefentsa talde" faxisten osatzen (egoera aldatu den seinaleak dudarik gabe)
-MRTA-az gutxi dakit, baina porrot egin zuten eta gaur egun ez dira existitzen.
Frantseseko erakaslea zarenez, webgune bikain hau aholkatzen dizut :
http://www.secoursrouge.org/
Bertan, besteak beste, munduko gaur egungo Herri Gerrei (India, Filipinak, Peru, Turkia) buruzko berri asko argitaratzen dituzte (bistan da, askotan herri ezberdinetako komunikabide burgesek diotenan oinarritzen dira, beraz ekintza armatu eta errepresio guztiak ez dira agertzen).
Odio de Clase blog-ak ere argitaratzen ditu, eta Alderdi komunista maoista ezberdinen agiri eta dokumentu asko ere bai.
bai fermintxo senderoko presoak oso txarto, baina euren delirioan milaka inozente hil zituzten, euren paranoian, ta hori zuk badakizu, senderok burua galdu zuen
Anónim@ 2:06rendako:
Aupa Laguna! Ez, ez dakit! Nik inkomunikabide inperialistek behin eta berriz erraten zutena irakurri nuen bere garaian, bainan zuk eta biok badakigu zer egin duten Sistemaren zakur desinformatzaileek Afganistanen, Iraken, Libian, Sirian, Libanon, Iranen, Palestinan, Somalian, Sudanen, Nikaraguan, Kuban, Sobiet Batasunean, Yugoslavian, Albanian, Vietnamen... Peru salbuespena da eta ez dago toxikazio desinformatibo inperialistarik? PCPk egin omen zituen sarraskiak egiazkoak dira? Genozidioa bat egin zuten Peruko Herri Langilearen kontra? Bai zera!!! Euskal Herrian ere espainolistek hitz potolo hori erabiltzen dute gure aurka.. atera kontuak hortik...
Datuak, datak, argumentuak, dokumentuak... behar ditugu, zinezko eta benetako informazioa. Eta ondoren eztabaida eta analisi kritikoa, totem, tabu eta idolorik gabe, "de omnibus dubitandum", Karl Marxek erraten zuen bezala.
Nik ezin dizut sinetsi bertzerik gabe. PCPk burua galdu zuela? Baliteke, bainan hori frogatu egin behar da argudio arrazionalez, eta propaganda inperialista sahietsiz.
"Presidente Gonzalo" eta "Pensamiento Gonzalo" bezalako erramoldeekin dardarka hasten naiz. Bada hari irrazional eta kontrairaultzaile bat, Buruzagi Gorenaren gurtza, Lider Nagusiaren adorazioa, sistema hierarkiko guztietan agertzen dena, Egiptoko faraoietatik Eliza Katolikoaren Papenganaino... Irango Errepublika Islamikoan ere ageri da, Ali Jameneiri "Beren Gorentasuna" eta horrelako ergelkeriak erraten zaizkio, eta zorigaitzez Kuban ere izan zen urte luzez Fidelen inguruan, eta horrek kalte bertzerik ez dio egin Kubako iraultzari. Denak ez dira berdinak, jakina, eta klase-izaera diferenteak dituzte, batzuk inperialistak eta kapitalistak dira, bertzeak antinperialistak eta iraultzaileak.. bai, baina ERNE! iraultza komunista ez da inongo nagusiren miresmen itsua, alderantziz baizik. Stalin, Mao, Gonzalorekin ikusi ditugun pertsonalismo horiek kalte egin zioten iraultzari, ene ustez, komunismoa adimen eta praktika kolektiboaren garaipena delakotz. Nabarmentzen diren militanteak badirela? Hagitz ongi, baina beti praxi kolektibo eta komunista baten baitan. CHEren hitzak datozkit gogora, beren seme-alabei erranak: "oroitu gutariko bakoitza, banan-banan hartuta, ez garela deus, eta Iraultza dela inportanteena". Eta Nazareteko iraultzailearenak: "Nagusi izan nahi duena, izan dadila denen zerbitzari." Herriaren boterea behar dugu, Langileriaren Errepublika, Biltzar eta Sobieten indarra, zapalduen gobernu kolektiboa... ez Buruzagi Berrien Estatua...
Eztabaidan sartzeko gogorik?
Aupa burkide eta eztabaidakide maoista!
Milesker blogen helbideengatik eta emandako informazioarengatik!
Segituko dugu solasean eta eztabaidan (agian aurrez aurre egunen batean) gure Herri Langilearen hizkuntza nazional bakarrean. Hori biziki estimatzen dut, zeren Euskal Herrian ezin baita iraultzaile osoa izan euskalduna izan gabe.
Viva la Guerra Popular del Perú¡Viva el Pensamiento Mao y la aplicación del Maoísmo de Guzmán ¡.El marxismo en una continua expansión y crecimiento,sin el anquilosamiento de los dogmas y catecismos al que han querido limitarlo los reformistas y revisionistas.
""Presidente Gonzalo" eta "Pensamiento Gonzalo" bezalako erramoldeekin dardarka hasten naiz."
Pensmaiento Gonzalo aipatzea normala da ! Erranmolde honek Gonzalo-ren ekarpen teorikoei egiten die erreferentzia.
Garaian, marximo-leninismo-maoismoa finkatu antzin (Gonzalo-ren eskutik besteak beste), marxismo-leninismo-pensamiento Mao Zedong aipatzen zen.
Gonzalo-k ditu ekarpen horiek egin, beraz nola deitu beste modu batez ? Bestela ez litzateke ez "marxismo", ez "leninismo", ez ezerrik aipatu behar.
Stalin, Mao, eta Gonzalo-rekin izan diren pertsonalismoak aipatzen dituzu, eta Che ?
Gaur egun horietarik nork du kulto handiena ?!!
Nire ustez "pertsonalismo" horiek kasik saihetsezinak dira prozesu iraultzailean. Kasik naturalki sortzen dira. Ongi kudeatu behar dugun iraultzaren kontraesan bat dira.
Stalin eta Mao-ren "pertsonalitatearen kultoaren" benetako bilana egitea zaila da, burgesiak erabat gehiegitu eta manipulatu duelako. Gainera, kontestuan jarri behar da : oso atzeratutako eta izugarrizko analfabetasuneko herrietan erabilia izan da, mezuak errazki pasarazteko balidabide gisa. Gainera, komunistek baliatu izan dute berezikiago faxismoaren igoeraren garaian, naziek sekulako propaganda egiten zutelako, eta hau borrokatu behar zelako "antzeko" ahalbideekin, hots mezu sinple eta oso ulergarriekin.
Eta guk, ez al ditugu Txabi et Argala, berezikiago aipatzen, sinbolo gisa baliatzen ?
Baina esan behar da ez direla baliatzen ditugun bakarrak eta beste pertsona-sinbolo zenbaitzu badirela (bistan dena gudari guztiek lukete merezi). PCPk ere Gonzalo aparte baditu (adibidez bere izena gogoratzen ez dutan Estatuak erahildako gudari neska oso gazte bat).
Publicar un comentario en la entrada